Bekans alle plastic zien geneig tot aafbraok es ze blootgesteld zien aon ultraviolet leech, zoe wie zonleech of fluorescerend leech. Dees aafbraok kin plaotsvinde tijdens de verwèrking of es ‘t product gebruuk weurt, en de symptome zien oonder andere broosheid, verkleuring en verluus vaan fysieke eigesjappe zoe wie inslaagsterkde, treksterkheid en kleur – waat allemaol leide tot ‘n verkorte levensduur vaan ‘t plastic. ‘n Meal veurbeeld vaan UV-degradatie is ‘n gazonstool die door de tied heen verkleurd en broos kin weure verkleurd en broos door plastic aafbraok.
UV-stabilisatie-additieven zien verbindinge die touwgevoog weure um plastiek te veurkoume en ‘t leve vaan ‘t eindproduk aonzeenlik te verlengke. UV-stabilisators weure op hiel liege niveaus touwgevoog, typisch 0,1 – 0,5% vaan de polymeer. Deze additieven kinne dèks weure gecombineerd mèt de basispolymeer tijdens de productie of veurbereid es oonderdeil vaan ‘n masterbatch. D’r zien väöl additieven op de merret veur UV-stabilisatie, boe-oonder Amshild, Ultra Violet Inhibitor-stabilisator.
Wat is Fotoxidatie?
Plastic aafbraok veroorzaak door UV-leech is ‘t resultaat vaan ‘n chemische proces dat fotooxidatie of fotodegradatie weurt geneump. UV-leech degradeert de bestaonde chemische bindinge in de polymeerketens, wat ‘t plastic verzwaak door ‘t moleculair gewiech te vermindere, wat leidt tot ‘t verluus vaan sterkde en aandere ongewensde symptome, zoe wie ieder besjreve. Moleculaire aafbraok, zoe wie fotooxidatie, zörg d’r veur dat plastic fale, dus ‘t is belangriek um deze processe te begriepe en wie ze te vermijde!
UV-weerstand vaan onbesjermde polymere variëert, aafhankelek vaan structuur en samestèlling. Sommige plastic zien gevoeliger veur fotooxidatie vaanwege hun structuur en functionele groepe. Bondes die ‘t mies gevoelig zien veur fotooxidatie zien koolstof-nitrogeen bindinge zoe wie nitarters, aides en amine; koolstof{{3}oxygeen bindinge zoe wie ethers, oesters, ketone en carboxyle zure; koolstof-lorine bindinge; zuurstof{{5}oxygeen bindinge zoe wie peroxide; en stikstof{{6}oothydhogeen bindinge zoe wie amides en amine.
Soorte UV-stabiliserende toevoegde
Um ‘t fotooxidatief proces te remme en plastic te besjerme tege sjäöjelike UV-straole, were UV-stabilisators gebruuk. UV-besjerming kin op versjèllende menere weure gegeve aafhankelek vaan de specifieke gebruukte UV-stabilisator. De miest veurkaomende soorte additieven fungere es UV-absorbere, quenchers of HALS, en in sommige gevalle kin mie es ein additief were gebruuk um ‘t gewenste niveau vaan UV-stabiliteit te geve.
UV-absorberende: Nao voldoende leechte invoer, geveulelike funksionele groepe ( chromofores) in polymere ondergoon ‘n reeks reacties um vrije radicale te generere. Deze vörm vaan UV-stabilisator, zoe wie de naom al luidt, absorbeert UV-straoling um de initiatie vaan fotooxidatieve reacties te veurkómme. Zodra de UV-wermte is opgenome, weurt ‘t verspreid door de polymeerketens. Zwart is ‘n oetstekende UV-absorber, dus verf, kleurstoffe of elementaire koolstofzwart weure dèks touwgevoog um plastic producte te besjerme tege UV-straole. Benzotrizoles en hydroxyfenylpazines zien ouch veurbeelde vaan UV-absorbere.
Quenchers: ‘t foto-oxidatieproces bevat mierdere reacties die oeteindelik vrije radicale generere die reagere mèt mierdere bindinge in de polymeerketting, waat ‘t integriteit vaan ‘t plastic vernietig. Quenchers werke door de energie die tijdens fotooxidasiereaksies gegenereerd weurt gegenereerd, dus opgewonde molecule terug te bringe nao de grondtoestand boe ze minder waarsjienlik de vrije radicaol- genererende fotooxidasiereaksie verspreide. ‘n nikkelquencher is ‘n veurbeeld vaan deze vörm vaan UV-stabilisator.
HALS: Gestikeerde amine Liech Stabilisatore (HALS) zien UV-stabilisators die vrije radicale richde en opvalle die tijdens de foto-oxidatie zien gegenereerd en opvalle, boedoor ze neet reageere mèt de polymeerstructuur. De structuur vaan HALS variëert, mèr heet euver ‘t algemein ‘n 2,2,6-termijndier ringstructuur.
